නිල් - ගමරාලගේ අඬහැරය හතලිස් නවවන දිගහැරුම.

 නිල් 

 ඕං ඉතිං ඉස්සර හිච්චි එකා සන්දියෙ අසනීපයක් හැදුනම අපි එක්කරන් ගියේ ගමේ ඩිස්පැන්සරියට නොවැ. වැඩියෙන්ම උනන්දුවෙන් එතනට ගියේ විටමින් අඩුයි කිවුවහම මෝර ගුලියි මෝර තෙලුයි දෙන හන්දා. බෙහෙත් කවුන්ටරේ ඉන්න ලොකු මාමා අපේ මූණු දැක්ක ගමන් දන්නව අගහිඟ පාඩු හන්දා විටමින් නෑ කියලා. ඉතිං ටිකක් යහමින් දෙනවා. ටීක් බෝලෙකට වඩා ඩිංගිත්තක් පොඩි මෝර ගුලි. මොනවයි ඉතිං තියෙන පෙරේතකමට ඉක්මනට විටමින් වරෝ කියලා මෝර ගුලි අහුරු පිටින් කාලා ඉවර කොරනව නොවැ. බඩේ අමාරුවක් නම් බෝතලයක් ගෙනිච්චහම ඇන්ටිපා කියල එකක් දෙනවා. පනුවන්ට කියලා. තව ඒ ඇරෙන්න වෙද මහත්තුරු කීප දෙනෙක් හිටියා. වැඩිමල් එවුන් ගෙහුං වෙද මහත්තයගෙන් ගුලි දෙකක් ගෙනහැල්ල ගහනව බඩ සුද්ද වෙන්න කියලා. ඒ කාලෙ ඉතිං සෞඛ්‍ය මෙච්චර දියුණු නෑ. හැබැයි හැම හන්දියකම බෙහෙත් දෙන තැන් තිබුණෙත් නෑ නොවැ. ඒකට දැන් කරාපිටියෙ මහ ඉස්පිරිතාලෙ. එතන ඉදල ගාල්ලෙ ටවුමට වෙනකම් පුද්ගලික රෝහල්, හැම හන්දියකම බෙහෙත් දෙන තැන්. මේ හැම තැනකම කිටි කිටියෙ සෙනග නොවැ. ඒ කියන්නෙ සෞඛ්‍ය කොච්චර දියුණු වෙලාද? 

 ඉස්සරහට නම් ඉතිං වැඩි හරියක් ඉස්පිරිතාල වැහිල යයි. මොකෝ දොස්තර මහත්තුරු සෑහෙන්න රට අතෑරලා ගොහිං නොවැ. හැබැයි ඉතිං බාගෙ වෙලාවට දොස්තර මහත්තුරු ඕන වෙනේකනුත් නෑ මයි හිතේ. මොකෝ පහුගිය දවසක ඔය හර්නියා කියන ඔපරේෂන් එක කොරන්න අපේ මායිය නැවතුනා නොවැ කරාපිටියෙ. ඉතිං ඒක කොරලා බඩෙන් එළියට ලේ පිරෙන්න දාපු බටේට ලේ එන්නෙ නෑ කියලා පහුවදා ආයෙ ඔපරේෂන් කාමරේට අරගෙන. මෙන්න බොලේ ටිකකින් නිකම්ම ලේ පිරිලා. ඒ විදියට පැය තුනක් හිටියට පස්සෙ දොස්තර මහත්තය කියලා මෙයාව වාට්ටුවට යවන්න කියලා. ඉතිං නර්ස් නෝන ඒ බව අදාල කට්ටියට කිවුවහම එඋන් වගේ වගක් නැතුව ඉදල නොවැ තව පැය දෙකක්. ඔක්කොම පැය පහක් බඩගින්නෙ අතන. දොස්තර මහත්තය කීප සැරයක් කියල පවුලෙ උනුත් ගොහිං කතා කොරහම තමා වදෙන් පොරෙන් ගෙනිහිං තියෙන්නෙ. උන් දොස්තරටත් වඩා උසස් නොවැ. දැන් මේක ලිවුවයි කියලා අපේ ගෙදරටත් පොලෝසියෙන් එයිද දන්නෑ බලමුකෝ. 

 එක කාලයක් මං ඔය කැළණියෙ හිටිය නොවැ. ඒ කාලෙ ඔය කැළණි පාලම උඩින් කොච්චර බයිසිකලේ පැදල තියෙනවද. මං දැනගෙන හිටියෙ නැහැ නොවැ ඒකෙ ඔච්චර ඇණ තියෙනව කියලා. එක කෙළවරක කැළණිතිස්ස බලාගාරෙ. තව පැත්තක සේදවත්තෙ නවලෝක ක්‍රීඩා පිටිය. කීර කොටු, පෙට්ටි ගෙවල්, නයා මතු වෙච්චි කැළණි ගඟ, කැළණිය පැත්තට එගොඩ වෙන කොටම විසාල දැන්වීම් පුවරුව මට තාම මතකකයි ඕං ඕකේ සේනානායක වෙරලියද්ද මහත්තයගෙ පළවෙනි ප්‍රසංගෙට ගහපු වචන ටික. ,සදාහරිත වන පියසේ පිපී සැලෙන මියැසි කුසුම, මේ ඊයේ පෙරේදා උන්දැ හොඳ ආදර්ශයක් දුන්න නොවැ. තමන්ගෙ සිංදුවක් තව දෙපලක් එක්ක ගායනා කොරලා. 

 අර ආර්. ආර්. සමරකෝන් මහත්තයගෙ කැළණි පාලම නාට්ටියේ සිරිල් ධර්මවර්ධන කියනවා මේං මෙහෙම දෙබසක්. ,මොකා රජ වුණත් කෙරුවාව ඕක තමයි දේශපාලනය කියන්නෙ උසාවියකින්වත් දඩුවම් කොරන්ඩ බැරි කයිරාටික සූදුවක්. අපි හැමෝටම කොලේ කොලේ බෙදාගෙන යනවා තුරුම්පු ටික උං ඉතුරු කරගෙන, කියලා. හැබැයි ඉතිං උංට විතරක් බෝලෙ පාස් කොරලා අනිත් එවුං පාලමේ ඇණ ගලවලානම් එවුනුත් ඉතිං කාලකන්නිම තමයි. 

 දැන් ඔය කිවුවට ඔද තෙද ඇතිවෙන්න නිල් කටරොළු මලෙන් උපදින්න ඕන නැහැ නොවැ. ආණ්ඩුවෙ ඉස්පිරිතාලෙකට ගොහිං බෙහෙතක් විද්ද නම් නිකන්ම නිල් වෙනවා. ඊට පස්සෙ ගල් වෙනවා. ඕං ඉතිං ඒකට කමිටුවක් පත් කොරනවා. ඒකෙන් ඉන්ජෙස්සන් කට්ට වැරදි කාරයා වෙනවා. දැන් ඔය ඇමතියම උජාරුවෙන් කියන්නෙ හැම ඉස්පිරිතාලයක් ඉස්සරහම මල් ශාලාවක් තියෙනව කියලා. අපේ එවුන් ඊළඟ ඡන්දෙදිත් දැක්කත් ඇති හිත පිරෙනවා හිනාවුණත් හිත පිරෙනවා කියලා උන්දැගෙ පස්සෙන් යනවා. ඕක තමා හැටි.  

එහෙනං ආයුබෝවන්ඩ ගෙහුං එන්නං.

ගමරාලගේ අඬහැරය හතලිස් නවවන දිගහැරුම.

2023-07-20 බ්‍රහස්පතින්දා.