බම්බුව - ගමරාලගේ අඬහැරය පනස් අටවන දිගහැරුම.

බම්බුව

 ඕං ඉතිං පහුගිය දොහේනං පුරස්න සේරෝම අමතක වෙලා කිරිකැට් සිහියෙන් නොවැ කට්ටිය හිටියෙ. මක්ක කොරන්නද ඒකත් හබක් වෙලා ගියා නොවැ. හැබැයි ඉතිං එක පැත්තකින් බැලුවහම ඕක ගැන ඕනවට වඩා විස්සෝප වෙන්න කාරි නැහැ නොවැ. මොකෝ අර පාලක මණ්ඩලේ සභාපති කිවුවෙ ඒක වෙනම ආයතනයක්ය කියලා. ඉතිං උංගෙ ආයතනවල පුරස්න අපේ ඔලුවට දාගන්නෙ මේ තියෙන පුරස්න මදිවටෙයි. කරුමෙ කියන්නේ උංගෙ කොම්පැනියට නම දාගෙන තියෙන්නෙ සිරි ලංකා ක්‍රිකට් කියල නොවැ. ආං ඒක නොවැ අපට ඇගේ අමාරුව හැදෙන්නෙ. 

මේ ළඟකදි රූප පෙට්ටියේ සාජ්ජෙකට ඇවිත් හිටියා හෂාන් තිලකරත්න මහත්තයයි උංදැගෙ නෝන මහත්මියයි. ඕං ඉතිං  ඉස්සර මයිලක් මයිලක් ගානෙ ඇගට කිරිකැට් දැනුනු කාලෙ විස්තර කතා කොරා නොවැ. ඒ කාලෙ තරගයක් පැරදුනහම උංදැ දවස් ගානක් කාමරේට වෙලා දොර වහගෙන ඉන්නව කියල කිවුවෙ. ඉතිං  ඒකට හේතුව ඇහැව්වම උංදැ කිවුවෙ අපි ක්‍රීඩා කොරන්නෙ මුළු රටේම මිනිස්සුන්ගෙ බලාපොරොත්තුත් එක්ක. ඉතිං ඒක කොරගන්න බැරිඋනහම ලොකු වරදක් කොරා වගේ හිතට දැනෙනවා කියලා. ආං ඒ හැඟීම කොච්චර ඉගෙන ගත්තත් විටමින් ප්‍රෝටීන් ගත්තත් ලැබෙන්නෙ නැහැ නොවැ. එවුව පපුවෙන්ම එන්න ඕන. ඒත් දැං ගොඩක් එවුන්ට පපුවක් නැහැ නොවැ. තියෙන්නෙ අර මැෂින් හයි කොරපු වීදුරු කාමරයකට ගොහිං එකතැන දුවල හදාගත්ත බොඩිය කියල එකක් නොවැ. 

ඒ අස්සෙ මරුම කතාව තමා උංදැගෙ නෝන මහත්තය කිවුවෙ. ලෝක කුසලානෙ දින්නට පස්සෙ සෑහෙන්න උත්සවවලට යන්න උනාය කිවුවෙ. ඒ යන හැම තැනකදිම සමහර අම්මල තමන්ගෙ දෝනියැන්දල තල්ලු කොරනවලු ළඟට ගොහිං හෂාන් එක්ක කතා කොරපිය කියලා. කවුද අකමැති ඒ වගේ කෙනෙක් බෑන කොරගන්න නේද? ඒ නෝන ඉතිං හැමදේම තේරුං ගත්තු බාරියාවක් හන්දා නොදැක්ක වගේ ඉදල තියෙනවා. දැනුත් ඔය සමහර අම්මල කිටි කිටියෙ ඇගට හිරවෙච්චි එවුවයි යන්තං ඩිංගිත්තක් ඇග වැහෙන එවුවයි අන්දල දෝණි ඇන්දල පාරෙ යවන්නෙ යමක් කමක් තියෙන බෑණ කෙනෙක් බිලී බාගන්නද කියලත් මට හිතෙනවා. හැබැයි ඉතිං ගොඩක් වෙලාවට ඔය ඇම ගිලින්නෙ මනුස්ස ධර්මෙ පයිසෙකට මායිම් නොකර ජීවත් වෙන උං තමා. අන්තිමට උං උංගෙ ලෝකෙ. මහ එවුං මහපාරෙ. 

හැබැයි ඉතිං දැක්ක නොවැ අර ඉංදියාවෙ ත්‍රීවිල් එලවපු මනුස්සයෙක්ගෙ පුතෙක් බොහොම දුප්පත් පවුලක කොළුවෙක් විදියට කිරිකැට් ගහන්න ආපු සිරාජ් කියන කොලුවා. මනුස්සකංවලින් කොච්චර පොහොසත්ද කියනවනං තමුන්ට හම්බවුනු තෑගි මුදල පිට්ටනියෙ වැඩ කොරපු මිනිස්සුන්ට දුන්න නොවැ. එවුව හරි වටින වැඩ. නැත්තං  හැමදාම වැඩ කරන එවුං මඩ නාගෙන පැත්තක ඉන්නවා. අනිත් එවුං විතරක් ලකුණුත් දාගෙන අතමිටත් මොලෝ ගන්නවා නොවැ. ඔය කිරිකැට් හුටපට අස්සෙ පහුගිය දොහේ ලබුදූවෙ රජයේ ගොවිපලේ කෘෂිකර්ම ප්‍රදර්ශනයක් තිබුන නොවැ. ඉතිං අපේ මණ්ඩියෙ ගොඩක් එවුං ඕක බලන්න ගෙහුං මට කතා කොරලා විස්තර කිවුවා. පෙලක් එවුං කිවුව ගමරාලගෙ ලබු වගේ ලබුත් තියෙනව කියලා. කොහොමහරි මම දැක්කා ඔතන අර ඩ්‍රෝන යානාවක් පාවිච්චි කොරලා උඩිං ගොහිං වගාවට උවමනා එවුව ඉහිනවා. හැබැයි අර සේනා දලඹුවා නැති කොරන්න කියලා දෙදාස් දහනමයෙ අවුරුද්දෙ ගෙනාපු ඩ්‍රෝන යානාවට එක කෑල්ලක් අඩුයි කියලා ඒක ගන්න සල්ලි නැහැයි කියලා ආං පෙට්ටගමේ දාල තියෙනවාලු. ඔක්කොම කෑලි ටික ගන්න සල්ලි නැත්තං මක්කටෙයි බාගයක් ගෙනාවෙ. ඒකෙන් කාටහරි ගානක් හම්බවෙන්න ඇති. අන්තිමේ අපේ සල්ලිත්  අහවරයි. සේන දළඹුවගෙ කතාවත් අහවරයි.

ඕං ඔය අල්ල පනල්ලෙ රටේ ලොක්ක ගියා නොවැ සවාරියක් කියුබාවට ගෙහුං එහේ ලොක්ක මුණ ගැහිලා එහෙංම ඇමරිකාවෙ මොකක්දෝ සමුළුවක් අමතන්න. කොහොමහරි කමක් නෑ කියුබාවට ගියපු එකේ ඒ රටේ ජාතික වාක්‍යනං අපිටත් ගැළපෙනවා. එහේ තියෙන්නෙ වාසභූමිය නැත්තං මරණය කියල නොවැ. අපිටනං වාසභූමියක් ඉතුරු වෙන එකක් නෑ. ඔය පිටරටවල්වලට මේ පොලොවෙනුයි මේ මුහුදෙනුයි කුට්ටි කුට්ටි දෙන විදියට. ඒ විතරක්ය රට දියුණු කොරන්න කියලා පිටරට කොම්පැණිවලටත් වනාන්තරවලින් අක්කර ගණන් දෙනව නොවැ. ඒක හන්දා වාසභූමිය කෙසේ වෙතත් මරණයවත් වළලන්න තැනක් ඉතුරු වේද කියලා තමා හිතේ සැක. 

ඕං ඔය ඔක්කොම කතන්දර එක්ක කිරිකැට් කුසලානෙ ඉංදියාව ගත්තු වෙලේ මං කොරේ එවුව මෙවුව ඔක්කෝම සංකේතවත් වෙන්න කියලා ඩුබායි රටේ මගෙත් එක්ක ඉන්න ඉංදියන් මිත්‍රයට අපි පිට්ටු තම්බන බම්බුව ප්‍රදානය කොරා. මොකෝ අර හිටපු ලොක්කෙකුත් බම්බුව කියපු එකේ ඔක්කොම රටවල එවුං පිට්ටුව කෑවහම අන්තිමේ ඉතුරු වෙන්නෙ බම්බුව විතරක් නොවැ. ඉතිං ඒකත් දීල දැම්මම හමාරයි.  

එහෙනං ආයුබෝවන්ඩ ගෙහුං එන්නං.

ගමරාලගේ අඬහැරය පනස් අටවන දිගහැරුම.