අන්දරේ - ගමරාලගේ අඬහැරය හැටහය වන දිගහැරුම.

 අන්දරේ

ඕං ඉතිං දැං ඩුබයි රටෙත් කාලගුණය සිරි ලංකාව වගේ වෙලානෙ තියෙන්නෙ. හැන්දැ කොරේ හය වෙද්දි පට්ට කරුවලයි. උදේ පාන්දරට හද්ද හීතලයි නොවැ. ගිනි කාස්ටකේ තැපල තැපල එක පාරට හීතල ආවම අකුරු ගැටගහ ගන්නත් ඩිංගිත්තක් අමාරු උනා නොවැ. තව එකක් සමන් සී ලියනගේ කියන මගේ මිත්තර පත්තර කාරයට ස්තුති කොරන්න ඕන මොකෝ සමසමාජය පත්තරේ මුල් පිටුවෙම මට ඉඩක් වෙන් කොරල නොවැ ,සැර කවිය, කියලා. ඒක දැක්කම හීතලත් නැතුව ගියා ඕං. 

ඒ අස්සෙ ඊශ්‍රායලෙයි පලස්තීනෙයි පත්තුවෙන ගිනි පුපුරු මෙහෙටත් වැටේවිදෝයි කියලා සමහරු දෙගිඩියාවෙන් ඉන්නවා. දැනට නං මෙහේ කිසි අවුලක් නැහැ නොවැ. හැබැයි ලෝකෙ කොහේ ගිනි පත්තු උනත් අළු ඩිංගිත්තක් හරි පෙරදිග ලෝකයේ  බබළන මුතු ඇටයට වැටෙන විත්තිය අපි ටක්කෙටම දන්නවා. මොකෝ දැං අවුරුදු ගාණත් තිස්සේ ඒක අමුතු ඇටයක් වෙලා නොවැ. අනුන්ගෙන් යැපෙන පරදේසක්කාරයන්ගෙ තිප්පොලක් වෙලා තියෙන්නෙ. ඉස්සර අපි ඉස්කෝලෙ යන කාලෙ අඹ ගෙඩියක් වගේ නොවැ ඒක පෙනුනෙ. දැං අඹේ කාලා ඇටෙත් සූප්පු කොරලා නොවැ. 

අපේ එඋං ඔය අමාරුව දන්න හන්දා තමා මොන කෙළියක් උනත් ආපහු ලංකාවට යනවට වඩා ඊශ්‍රායලෙ ඉදල මැරුණත් කමක් නෑ කියලා එහේම ඉන්නෙ. යන්න ඕන කියලා එකෙක්වත් දැනුම්දීලා නැතිලු නොවැ. වෙන රටවල නං රොත්ත පිටින් පිටමං වෙලා. ආං ඒ අඩු පාඩුවට විගහට සිරි ලංකාවෙන් කට්ටිය එවන්න කියලා ගිවිසුමක් ගැහැවුවලු. දැං ඕවයි ලයිස්තු කාට ඕන තාලෙට හදයිද කියන එක තමා පුරස්නෙ. ඔය ඉස්සර කොරියන් යවන්න පටන්ගත්තු කාලෙ අපේ පැත්තෙ රැවුල වවාගෙන හැම  එකාටම රැඩිකල් වදන් දොඩවන ගමේ මන්තිරි කෙනෙකුට හම්බ වෙච්චි කොරියන් අයදුම්පත්තර දෙකක් කොපි ගහල කට්ටියට බෙදලා බරටම සල්ලි අරගෙන තිබුණ නොවැ. අන්තිමට සල්ලි භාර ගන්න වෙන මිනිහෙක් පත් කොරලා ඒ මිනිහා වැරදිකාරය කොරලා  මහ උළුගෙදරත් යවලා හීන් නූලෙන් මන්තිරිය බේරුනා. හැබැයි ඉතිං කවදහරි උන්දැට දඬුවම් පොලියත් එක්කම හම්බවෙයි කියලා මට විස්වාසයි. 

ඕං අපි හීන් එකාල සන්දියෙ සෙල්ලං කොරන්න ෆෝන් තිබුනෙ නැහැ නොවැ. එළියට පහළියට බැහැල ඇගට දාඩිය වැටෙනකං එක එක සෙල්ලං කොරා නොවැ. ඕං ඔය කාලෙ තරගෙට සෙල්ලං ගෙවලුත් හදනව නොවැ. පස්සෙන් පහු කාලෙක එක ගොල්ලෙක් අමු පොල් අතු වලින් සෙල්ලං ගෙවල් හදන කොට තව කට්ටියක් ඒකට ඔච්චං කොර කොර පොල් අතු හොඳයි අලියට කන්න කිය කිය සුවඳ ගහන්න කියලා නෙළුම් පොහොට්ටුවලින් සෙල්ලං ගෙයක් හැදුව නොවැ. අන්තිමේ මඩපෝරයි වතුරයි නැතුව පොහොට්ටු පරවෙන්න යනකොට මේකත් අලියම ගිලපිය කියලා අලියටම දීලා දැම්මා නොවැ. දැං ඒක හරියට අලිය ගිල්ල දිවුල් ගෙඩිය වගේ. දැං එඋංගෙ කැමැත්තෙන්ම අලියට පුදලා දැං හොටු පෙර පෙර අපිට ඕන විදියට නෙවෙයි දැං මෙතන වැඩ කෙරෙන්නෙ කියලා කිවුවට මක් කොරන්නද. 

ඉස්සර අපේ අත්ත මුත්ත කාලෙනං ඔය අය වැයක් අහන්න සැදී පැහැදී හිටිය නොවැ වෑර්ලස් එක ළඟට වෙලා. ඒක ඒ තරං විශේෂයි. ඒකට දැං කොළ මිටියක් බලාගෙන මක්ක හරි ගනං ඉලක්කං ටිකක් කියනවා. මෙලෝ දෙයක් නොතේරුනත් අනික් එඋං පක්ෂයි පක්ෂයි කියලා කෑ ගහනවා. පක්ෂ වෙන එඋංගෙ අතට යහමින් බඩු හම්බ වෙනවා. අපිට යහමින් බදු හම්බ වෙනවා. මෙදා සැරේනං ඕං බුද්ධ දේශනාවෙ ව්‍යග්ගපජ්ජ සූත්තරේ තියෙන සමජීවිකතා විදියටයි කිවුවෙ අය වැය හැදුවෙ. ඒක හන්දා ඉතිං බුදුන්ගෙම සරණයි කියල තමා කියන්න වෙන්නෙ. 

ඒ විතරක්යැ. මෙදා අය වැයෙන් අන්දරෙත් මතක් කොරා නොවැ. කර උඩ ගල තියන්න ලැහැස්ති වෙනව වගේ අනිත් එඋනුත් කර ඇරිය කියලා. ඕක කියන කොට අර අන්දරේ මැරුනෙ නැහැ කියන සිංදුවත් මතක් උනා. කොහොම උනත් රජාටත් වඩා කපටියෙක් නොවැ අන්දරේ කියන්නෙ. සමහරු කියන විදියටනං ඔය ලෝකෙ ඔක්කොම එඋංට වඩා හොඳට කට්ට කපටිකං දන්න ඔක්කොම දේවල් දන්න මනුස්සයෙක් නොවැ අපේ රටේ ඉන්නෙ. කොහොම උනත් කමක් නෑ රජ කාලෙ නං රජාට පාඩමක් උගන්නන්න අන්දරේ බිම පෙරලි පෙරලි සීනි කෑවා. දැංනං  රජාල එක්ක එක්කහු වෙලා මුදලාලිලා සීනි බද්දෙන් හොඳට කනවා. අපි ලෙව කනවා. දැං අන්දරේ උන්න නං රජාට මෙහෙම කවියක් කියයි කියලා තමයි මට හිතෙන්නෙ. 

හොට බිම ඇනන් කෝට් බෑය  දමාගෙන 

ලොට ලොට හොරකමුත් කඩ්ඩෙන්  වසාගෙන 

යටට ඇදපු අමුඩෙත් බිම         හලාගෙන 

රෝයල් බෝයි කොයි යනවද    උදෑසන 

එහෙනං ආයුබෝවන්ඩ ගෙහුං එන්නං.

ගමරාලගේ අඬහැරය හැටහය වන දිගහැරුම.

2023-11-16 බ්‍රහස්පතින්දා.